AzureCLI@1 — zadanie interfejsu wiersza polecenia platformy Azure w wersji 1

Uruchamianie poleceń interfejsu wiersza polecenia platformy Azure względem subskrypcji platformy Azure w skrypcie powłoki podczas uruchamiania w agencie systemu Linux lub skryptu wsadowego podczas uruchamiania w agencie systemu Windows.

# Azure CLI v1
# Run Azure CLI commands against an Azure subscription in a Shell script when running on Linux agent or Batch script when running on Windows agent.
- task: AzureCLI@1
  inputs:
    azureSubscription: # string. Alias: connectedServiceNameARM. Required. Azure subscription. 
    scriptLocation: 'scriptPath' # 'inlineScript' | 'scriptPath'. Required. Script Location. Default: scriptPath.
    scriptPath: # string. Required when scriptLocation = scriptPath. Script Path. 
    #inlineScript: # string. Required when scriptLocation = inlineScript. Inline Script. 
    #arguments: # string. Alias: args. Arguments. 
  # Advanced
    #addSpnToEnvironment: false # boolean. Access service principal details in script. Default: false.
    #useGlobalConfig: false # boolean. Use global Azure CLI configuration. Default: false.
    #workingDirectory: # string. Alias: cwd. Working Directory. 
    #failOnStandardError: false # boolean. Fail on Standard Error. Default: false.

subskrypcji platformy Azure
Alias wejściowy: connectedServiceNameARM. string. To jest wymagane.

Wybiera subskrypcję usługi Azure Resource Manager dla wdrożenia.

scriptLocation - lokalizacji skryptu
string. To jest wymagane. Dozwolone wartości: inlineScript (skrypt wbudowany), scriptPath (ścieżka skryptu). Wartość domyślna: scriptPath.

Wybiera lokalizację skryptu.

scriptPath - ścieżka skryptu
string. Wymagane, gdy scriptLocation = scriptPath.

W pełni kwalifikowana ścieżka skryptu lub ścieżki względem domyślnego katalogu roboczego.

skryptu wbudowanego
string. Wymagane, gdy scriptLocation = inlineScript.

Skrypty można napisać w tekście tutaj. W przypadku korzystania z agenta systemu Windows użyj skryptów wsadowych. Używanie skryptów powłoki podczas korzystania z agentów opartych na systemie Linux. W przypadku plików wsadowych użyj prefiksu call przed każdym poleceniem platformy Azure. Możesz również przekazać wstępnie zdefiniowane i niestandardowe zmienne do tego skryptu przy użyciu argumentów

Zapoznaj się z poniższymi przykładami. Pierwszy to przykład powłoki, a drugi to przykład wsadowy:

azure --version || azure account show 

call  azure --version || call azure account show

arguments - argumenty
Alias wejściowy: args. string.

Argumenty przekazane do skryptu.

szczegóły jednostki usługi addSpnToEnvironment - Access w skryptu
boolean. Wartość domyślna: false.

Dodaje identyfikator jednostki usługi i klucz punktu końcowego platformy Azure wybranego do środowiska wykonywania skryptu. Możesz użyć zmiennych $servicePrincipalId i $servicePrincipalKey w skryscie.

Jest to uznawane tylko wtedy, gdy punkt końcowy platformy Azure ma schemat uwierzytelniania jednostki usługi.

useGlobalConfig - Użyj globalnej konfiguracji interfejsu wiersza polecenia platformy Azure
boolean. Wartość domyślna: false.

Jeśli jest to wartość false, to zadanie będzie używać własnego oddzielnego katalogu konfiguracji interfejsu wiersza polecenia platformy Azure . Może to służyć do uruchamiania zadań interfejsu wiersza polecenia platformy Azure w równoległych wersjach.

katalogu roboczego workingDirectory -
Alias wejściowy: cwd. string.

Bieżący katalog roboczy, w którym jest uruchamiany skrypt. Jeśli pole pozostanie puste, dane wejściowe są katalogami głównymi repozytorium (kompilacja) lub artefaktami (wydanie), które są $(System.DefaultWorkingDirectory).

failOnStandardError - niepowodzenie w błędu standardowego
boolean. Wartość domyślna: false.

Jeśli te dane wejściowe mają wartość true, to zadanie zakończy się niepowodzeniem, gdy wszelkie błędy są zapisywane w strumieniu StandardError. Wyczyść pole wyboru, aby zignorować standardowe błędy i zamiast tego polegać na kodach zakończenia w celu określenia stanu.

Żaden.