Kanał (interfejs API telefonii)

Każdy wiersz ma co najmniej jeden kanał. Dostawcy usług zwykle obsługują sposób uwidocznienia kanałów jako adresów aplikacji, a użytkownik końcowy lub serwer nie wymaga konkretnej wiedzy na temat kanałów.

Kanały są identyczne i dlatego zamienne. W POTS (Plain Old Phone Service) dokładnie jeden kanał istnieje na linii, a kanał jest używany wyłącznie do obsługi głosu. W przypadku sieci ISDN co najmniej trzy (i maksymalnie 30 lub więcej) kanałów może istnieć jednocześnie w wierszu.

Każdy kanał może mieć własny adres, co oznacza, że wiersz może mieć tyle adresów, ile ma kanały. Dokładna relacja między kanałami i adresami udostępnianymi aplikacji zależy od implementacji dostawcy usług.

Niektórzy dostawcy usług obsługują przypisanie więcej niż jednego adresu do jednego kanału. W wierszach POTS wiele adresów jest możliwych przez różne systemy, takie jak bezpośrednie wybieranie wewnętrzne (DID) lub charakterystyczne dzwonienie, które są dodatkowymi usługami, które świadczy firma telefoniczna.

Wiele dużych korporacji używa funkcji DID dla połączeń przychodzących. Przed połączeniem jego numer rozszerzenia docelowego jest sygnalizowany do pliku PBX, co powoduje, że rozszerzenie dzwoni zamiast telefonu operatora. Przykładem charakterystycznego dzwonienia w prywatnym domu byłoby, gdyby rodzice używali jednego adresu, dzieci drugiego i faksu trzeciego. Ponieważ tylko jedna linia łączy dom z siecią telefoniczną, wszystkie telefony dzwonią po pojawieniu się połączenia, ale wzorzec pierścienia różni się w zależności od numeru, z którego wybrana jest osoba dzwoniąca. Z charakterystycznym dzwonieniu, ludzie wiedzą, kto jest do połączenia przychodzącego, a faks odpowiada na jego połączenia, rozpoznając swój własny styl dzwonienia.

W sieci ISDN różne kanały B mogą nie mieć oddzielnych adresów. Ponieważ te kanały B mogą znajdować się na tym samym adresie, jest to dostawca usług (a nie aplikacja lub osoba, która wybrała numer), która przypisuje połączenia do tych kanałów.